Als je hard genoeg je best doet, dan kun je het echte geluk en succes bereiken?

photo-1537461352842-12f476784249

Het aantal langdurig werkonbekwamen door een psychische ziekte is de voorbije 5 jaar gestegen met 25 procent. Uit het jaarverslag van het RIZIV blijkt dat in 2012 er 92.899 Belgische werknemers meer dan een jaar invalide waren door een psychische aandoening. In veel gevallen gaat het om jonge vrouwen.  

Hebben we minder draagkracht dan vroegere generaties? Zijn we massaal "watjes" geworden? Hoe is dit mogelijk? Vanwaar komt die sterke stijging? Is onze sociale zekerheid te toegankelijk geworden? Of is er iets anders aan de hand?

Het is een complex probleem waarbij ik niet wil suggereren dat ik er een oplossing voor heb. Maar ik heb wel een mening die ik graag wil delen. Vandaar deze column.


Vroeger was het anders...

Een halve eeuw geleden waren dit soort psychische problemen veel minder aanwezig in onze samenleving. Er waren slechts enkele opleidingen, je had de vakschool of je ging naar de universiteit als je ouders het konden betalen. Na je studies kwam je op de arbeidsmarkt. Uiteraard een job waarvoor je had gestudeerd, punt.

De jongeren van vandaag die van de lagere school komen, staan voor een onmenselijke opdracht. Er zijn de dag van vandaag evenveel studierichtingen als dat er leerkrachten zijn. De keuze is enorm. En laat ons eerlijk zijn: wie kan op zo'n jonge leeftijd dergelijke levensbelangrijke keuzes maken? Van de schoolbanken komen deze jonge mensen in een job terecht (als ze al geluk hebben dat ze onmiddellijk een job vinden). Vaak niet de job waarvoor men heeft gestudeerd en men heeft bij aanvang nog geen 10 jaar ervaring zoals men vaak vraagt.

Jonge mensen vinden niet onmiddellijk een job waarvoor ze studeerden, dus ze moeten wel een andere job nemen om zich te verzekeren van een inkomen. Dit heeft als gevolg dat ze blijven zoeken naar een meer passende job. Dit is een eerste oorzaak van jobhoppen.

Bovendien is nog altijd 'het gras groener aan de andere kant', wij - ook de jongeren - maken deel uit van een wegwerpmaatschappij dus als het niet genoeg is gaan we op een ander. Tweede oorzaak van jobhoppen. Als we dan eenmaal vrede hebben genomen met de job (niet-van-je-leven), dan stichten we een gezinnetje en krijgen we kindjes.

Vervolgens popt de vraag op: is dit het nu? Dus we gaan boeken lezen. Boeken over persoonlijke ontwikkeling. Boeken die ons vertellen dat we alles kunnen worden wat we maar willen. Boeken die de verantwoordelijkheid van ons “niet zo helemaal gelukkig zijn” volledig bij ons leggen, want: als je hard genoeg je best doet, dan kun je het echte geluk en succes bereiken. Uiteraard is dit bullshit!


Verantwoordelijkheden?

Ja, we hebben een eigen verantwoordelijkheid.

We hebben de verantwoordelijkheid om werk te vinden die bij ons past en die we zinvol vinden. Daarnaast is het ook onze verantwoordelijkheid om problemen of conflicten op het werk aan te pakken, want we lopen er te snel van weg omdat we bang zijn voor afwijzing of ruzie. Het vraag moed om op je werk een conflict bespreekbaar te maken, het is spannend… maar ook dit is onze verantwoordelijkheid.

Het is ook de verantwoordelijkheid van onze bazen om zinvol werk aan te bieden. Om de werkplek zo te organiseren dat mensen er zich goed en veilig voelen, en dat conflicten kunnen aangekaart worden. Het is ook aan de overheid om mild te zijn voor wie niet kan werken, maar streng te zijn voor wie niet wil werken.


Tot slot...

Dit zijn slechts enkele vlugge overdenkingen zonder nader gegrond onderzoek. Toch zijn ze al voldoende om op de inleidende vragen een antwoord te formuleren: met alle mogelijkheden en groeikansen die we creëerden zijn ook alle keuzemogelijkheden gegroeid. Hierdoor is het voor een individu best wel moeilijk geworden om daar een weg in te zoeken. Al van heel jong staan we voor moeilijke keuzen. De snelheid van het leven doet (lees: verplicht ons) beslissingen nemen die we misschien te ondoordacht nemen.

Dus, neen, we zijn geen "watjes". We zijn eerder multitaskers die in de wedloop van het leven veel en veel te weinig durven stilstaan.


Vraag: hoe kijk jij naar de stelling: "als je maar hard genoeg je best doet, kun je alles bereiken wat je wil?"

Geef jouw reactie:

5 berichten

Ik moet dan denken aan een boek wat ik nu lees van Dirk de Wachter, Borderline Times. Een leuk artikel hoe maatschappij en gezondheidszorg op elkaar inspelen en in stand houden.
Lees verder
Lees minder
Akkoord dat de verantwoordelijkheid zowel bij het individu als bij de maatschappij en zijn/haar leiders ligt. Het verleggen van wat we doen én hebben (werk, relatie, geld,...) naar wie we zijn (eerlijk, respectvol, liefdevol,...) kan een grote stap voorwaarts zijn in de richting van duurzaam geluk!
Lees verder
Lees minder
Heel mooi gezegd Tim, dank je wel!
Lees verder
Lees minder
Misschien mogen we helemaal geen "watje" meer z ijn ook niet af en toe ons eens kwetsbaar opstellen...We leven bijna constant in vijfde versnelling, en met heel wat angsten, angst om job te verliezen, angst er niet bij te horen, angst de lening niet te kunnen betalen,...afgesneden van gevoelens. wat willen we echt? weinig mensen kunnen daar echt een antwoord op geven. Het menseljike aspect verdwijnt, menselijk contact verdwijnt (en dan bedoel ik écht menselijk contact, empathie...) communicatie, grenzen stellen, al wat ons krachtig in het leven helpt staan wordt onder gewaardeerd. waar blijft het menselijke aspect? heel wat mooie visies, missies, maar hoe gaat dat in de realiteit? waar zijn de echte waarden zoals respect, integriteit, gelijkheid,...en het "wij" gevoel ipv "ikke ikke ikke..." inderdaad, heel wat jongeren komen in het zogenaamde "dertigersdilemma" terecht, een vervroegde midlife crisis? ik denk nog diepgaander...en laat ons hopen dat het ons opnieuw op het juiste spoor brengt wat de maatschappij betreft! ik ben het met je eens Jan, een thema waar oneindig veel over te zeggen valt!
Lees verder
Lees minder
Jean Van der Biest

dat je daar zelf iets kan aan doen, wat ook je positie of situatie op je werk is, is voor mij duidelijk. Als leidinggevende, ongeacht je niveau, heb je natuurlijk de verantwoordelijkheid voor de prestaties van je afdeling. Maar evenzeer heb je de verantwoordelijkheid voor het welzijn en zich welbevinden van je medewerkers. Ben je daarin nalatig, dan ben je rechtstreeks mede verantwoordelijk voor het overmatige stressniveau bij je medewerkers en dus evenzeer voor de medische gevolgen daarvan. Je pleegt met andere woorden een rechtstreekse aanslag op hun gezondheid, met ver strekkende gevolgen op lange termijn. (Dit zou wettelijk strafbaar zijn ware het niet dat de bewijslast zo moeilijk ligt) Je moet daartoe wel de juiste mindset willen opbouwen al is dat echt niet zo moeilijk. zie www.asaconsult.be/workshops-waarom Maar de werknemers-medewerkers kunnen er uiteindelijk ook zelf veel aan doen, niet slechts door allerlei middeltjes en technieken maar eveneens door het opbouwen van de mindset waarmee zij het meeste geholpen zijn. En dat is dan uiteraard klandizie voor Jan. Waar zijn trouwens die bedrijven die daarmee te kampen hebben? Wie kan mij met hen in contact brengen?
Lees verder
Lees minder

Laat een reactie achter

Welk type ben jij?
Krijg meteen antwoord.

Beantwoord 18 vragen in slechts 2 minuten.
Krijg direct je resultaat en GRATIS waardevolle tips. 

Doe de test

Spreekt dit jou aan?


Of je nu je bestemming zoekt, obstakels wil overwinnen of jezelf wil overtreffen, ik sta voor jou klaar.
Bel +32 477 98 37 37 of contacteer mij.