Ik ging op zoek. In eerste instantie naar mezelf. Bij mezelf.

Dit is een gastartikel van Isabelle Ryckaert

Ik zie haar blik nog zo voor me, ook al is het een jaar geleden. Een blik van verbazing, deels onbegrip en misschien ook wat bezorgdheid. Mijn tante had opgevangen dat ik een nieuwe richting ingeslagen was op professioneel gebied en daar wilde ze graag het fijne van weten. Ik vertelde haar dat ik gestopt was met mijn job als projectmanager binnen het bedrijfsleven. Niet dat ik mijn job niet graag deed, maar ik wilde méér. Meer werken vanuit wie ik ben, wat ik écht graag doe, wat ik zinvol vind, waarmee ik het verschil kan maken, voor mezelf en anderen. Dus nam ik afscheid, van een  zekerheid, een job met aanzien, een mooie pree, een chique bedrijfswagen. Ze kon het niet volledig vatten. Ik zag wel dat ze oprecht geïnteresseerd was en het graag wilde begrijpen. Maar het moest nog even bezinken.  Of mijn ommezwaai helemaal onverwacht is, weet ik niet. Ergens was dat kleine waakvlammetje er altijd al, om iets voor mensen te kunnen betekenen. En misschien was er gewoon een extra vonk nodig, een bepaalde aanleiding of gebeurtenis, om de waakvlam te transformeren tot een haardvuur. Knetterend, warm, vol passie. Die aanleiding was er, in de vorm van een groot verlies op privé vlak.

We wilden zo graag kindjes...

We wilden zo graag kindjes, mijn man en ik. Jaren hebben we geprobeerd om die droom in vervulling te laten gaan. Maar het heeft niet mogen zijn. Jarenlang had ik gevochten, geleefd tussen hoop en wanhoop, mezelf weggecijferd, weggelopen van mezelf. Tot ik voelde dat het genoeg was. Dat ik niet verder diezelfde weg kon bewandelen. Dus ging ik op zoek. In eerste instantie naar mezelf, bij mezelf. Die zoektocht heeft mij veel moois gebracht. En ik deel dan ook graag enkele van mijn persoonlijke “groei”lessen met jou.

Mijn persoonlijke "groei"lessen

  1. Leer meer vertrouwen op je intuïtie en je instinct.

Dingen analyseren, structureren, overdenken, en dan beslissingen nemen. Check! Het zit er volledig in bij mij, die goed ontwikkelde ratio. Als je van opleiding ingenieur bent is dat ook niet totaal verwonderlijk natuurlijk. Maar waar was mijn buikgevoel gebleven? Ik die altijd zoveel voelde, was langzaamaan vergeten hoe dat moest, voelen. Tegenwoordig is het één van mijn goede raadgevers geworden.

  1. Wees niet te streng voor jezelf

Bij velen van ons zit het erin gebakken. Jezelf sterk houden. Je sterk tonen. Tijdens al die  vruchtbaarheidsbehandelingen fluisterde ik mezelf vaak toe dat het allemaal zo erg niet was. Dat ik maar moest doorzetten. Dat ik niet te verdrietig mocht zijn maar vooral hoopvol moest blijven. Dat ik maar moest doen alsof er niets aan de hand was. Dat ... Door op die manier te denken gaf ik niet altijd voldoende aandacht en ruimte aan mijn gevoelens. Maar gevoelens zijn er net om gevoeld te worden. Ze willen je iets zeggen. Tegenwoordig pik ik mijn gevoelens sneller op en durf ik ze te omarmen.

  1. Laat meer van jezelf zien

“Wat wordt nu van mij verwacht?” Die vraag stelde ik me héél vaak. Het is uiteraard een heel terechte vraag. Als je werknemer bent dan zijn er nu eenmaal bepaalde verwachtingen die je moet inlossen. Maar onbewust gebeurde er bij mij nog iets. Ik vergeleek me met anderen. Wat zij deden. Hoe zij het deden. En daar werd ik niet gelukkig van. Want zij zijn zij. En ik ben ik. We hebben andere talenten, andere persoonlijkheden, andere drijfveren. Het is zoveel waardevoller om vanuit je eigen ‘zijn’ te handelen. Tegenwoordig laat ik mij meer dan ooit zien, en krijg ik er meer dan ooit positieve feedback op.

  1. Omring je met believers

Ik ben niet de persoon die op 1-2-3 mega grote beslissingen kan nemen. Ik ben nogal een twijfelaar (hum hum). Daarom toets ik mijn ideeën meestal grondig af bij verschillende personen vooraleer ik knopen doorhak. Maar die grote adviesraad heeft ook soms een tegengesteld effect, namelijk dat ik nog meer aan het twijfelen ga. Dus pak ik het nu anders aan, omdat ik het nut van de ‘believers’ ben gaan inzien. Mensen die je écht kennen, je talenten kunnen en willen zien, je altijd steunen (of het nu goed met je gaat of niet) en terechte kritische vragen stellen (om je te helpen, niet om je te doen wankelen). Zij zijn de personen die je naar een hoger niveau kunnen tillen. Tegenwoordig heb ik een kleine, maar goed functionerende adviesraad.

  1. Wees dankbaar

Wat goed gaat, is maar normaal, en wat fout loopt daar ben ik kwaad om, op mezelf. Dit denkpatroon zat er heel sterk in bij mij. Tien goede dingen en ééntje minder goed, dan bleef het laatste hangen bij mij. En uiteraard kon ik mezelf daarover dan nog eens suf piekeren ook. Ik moet je niet vertellen dat dat heel vermoeiend is. En voor energielekken zorgt. Van die selectieve aandacht blijft niet veel meer over. Integendeel, ik ga zelfs nog een stap verder. Ik focus meer en meer op de positieve dingen. In het begin ‘verplichtte’ ik mezelf daartoe. Tegenwoordig is het al bijna een automatisme geworden om overal iets positiefs uit te halen en er dankbaar voor te zijn.

En nu?

Ik heb veel geleerd. Ik ben sterk gegroeid. Ik voel me rustiger. Ik ben milder. Ik heb meer vertrouwen. En, ik word meer en meer mezelf. Heerlijk is dat. Maar even terug naar mijn nieuwe carrière, mijn nieuwe passie. Ik help wensouders op weg om hun kinderwens terug gelukkiger, positiever en met meer zelfvertrouwen te beleven. Een kindje krijgen is jammer genoeg niet voor iedereen vanzelfsprekend. De weg loopt soms totaal anders dan je voor ogen had. Het duurt langer. Het gaat een andere richting uit. Of de weg stopt. Dan heb je nood aan een reisgezel die aan je zijde staat, die je begrijpt, die niet oordeelt maar luistert, die je informatie geeft, die je helpt je weg terug te vinden of een nieuwe weg te zoeken. Daar word ik gelukkig van. En zij ook. En mijn tante? Die zie ik binnenkort terug. Ik kijk al uit naar onze babbel.

0 berichten

Er zijn nog geen reacties. Wees de eerste om een ​​reactie achter te laten!

Laat een reactie achter